Γράμμα για μια μάνα

Με ρωτάς γιατί και κομπλάρω.
Με ρωτάς πώς και δεν μπορώ να σου πω.
Με ρωτάς πού και δεν βρίσκω απάντηση.
Με ρωτάς τι μα δεν βγαίνει λέξη ενώ έχω τόσες να πω.
Μα όσα δεν λέγονται γράφονται.


Ήσουν πάντα το καλό κορίτσι, Το κορίτσι της μαμάς και του μπαμπά. Ήθελες να τα πηγαίνεις καλά στο σχολείο, στα αγγλικά, με το σόι με όλους και με όλα. Κάθε σου κίνηση και μια σκέψη. Κάθε σου απόφαση άλλη μια. Σκεφτόσουν πάντοτε τι θα πουν οι άλλοι. Και έτσι δείλιαζες. Και σε δεχόντουσαν. Και τους άρεσες. Και αυτό ήταν ευτυχία. Η χαρά της γιαγιάς που είχε μια καλή εγγόνη. Οι κόρες του γείτονα που ήθελαν να σου μοιάσουν.
Και ήρθε εκείνος.
Έσκασε σαν μπαλόνι σε ξέφρενο πάρτυ. Σαν την πρώτη βροχή του χρόνου. Σαν βόμβα στην Ανατολή. Άνθρωποι καθρέφτες, λένε. Είδες σε εκείνον, τον άνθρωπο που ποτέ δεν κατάφερες να΄σαι. Και σου έμαθε να αγαπάς τον εαυτό σου. Σου έμαθε να διεκδικείς την ελευθερία σου και το δίκιο σου. Και όταν μιλώ για ελευθερία δεν λέω για εκείνη που φαντάζεσαι. Μιλώ για την απλή ελευθερία, την καθημερινή. Εκείνη που σου επιτρέπει να είσαι πραγματικά ευτυχής. Σου έμαθε την αξία της ζωής, πόσο μικρή είναι και πόσα προλαβαίνεις να κάνεις. Σου έμαθε να μην δειλιάζεις, να αγαπάς τους ανθρώπους και να ανοίγεις την καρδιά σου. Να κυνηγάς τα όνειρα σου όσο άπιαστα και αν είναι. Να σηκώνεσαι , να προχωράς και να παλεύεις. Να είσαι άνθρωπος.
Επιπλέον... Μοιάζουν τόσο πολύ. Όλα εκείνα που σε εκνευρίζουν στον πατέρα σου, μέσα σε μια στιγμή έγιναν όλα εκείνα που ερωτεύτηκες σε αυτόν. Από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα. Από τον τρόπο που καπνίζει και πίνει τις μπύρες του χωρίς σταματιμό. Από τον τρόπο που σε συμβουλεύει και σε προσέχει. Μα κυρίως από τον τρόπο που σε αγαπά, Διακριτικά και έντονα. Όπως αρμόζει σε εκείνους που αγαπούν αληθινά.
Συγχώρεσέ με που χρησιμοποιώ β'ενικό πρόσωπο. Για μένα λέω. Αλλά το α'πληθυντικό σου προκαλεί αμηχανία μάνα.
Ξέχασα να σου πω πως το καλοκαίρι που μας πέρασε πεταχτήκαμε τρεις μέρες μέχρι το Αγκίστρι για camping. Ήθελα πολύ να σου τηλεφωνήσω και να μοιραστώ την χαρά μου μαζί σου όπως κάνω πάντα αλλά στο άκουσμα του ονόματος του και μόνο θα έκανες σαν τρελή. Πάντως να ξέρεις ήταν οι πιο όμορφες διακοπές της ζωής μου. Μην απορείς τι κάναμε. Τίποτα σπουδαίο. Επί τρεις μέρες, από το πρωί ως το βράδυ καθόμασταν στην αμμουδιά , τραγουδούσαμε παρέα με μια κιθάρα και άλλα δεκαπέντε άτομα και πίναμε μπύρες. Αλλά όλα όσα ήθελα ήταν εκεί.
Αα μάνα, μην ξεχάσω το πιο παράδοξο. Δεν έχω κλάψει τόσα βράδια για κανέναν και τίποτα άλλο. Και το παράδοξο ξέρεις που είναι; Είναι στο ότι ο κόσμος μιλάει για δάκρυα λύπης και στεναχώριας, μα εγώ δεν τα ένιωσα ποτέ αυτά. Βράδια ατέλειωτα να κλαίω από χαρά. Βράδια ατέλειωτα να με τρελαίνει η ευτυχία.
Δύο και τρία χρόνια μου έδινε υποσχέσεις. Μέρη που θα πάμε ,στιγμές που θα ζήσουμε. Και φυσικά εγώ ποτέ δεν πίστεψα εκείνο το 15χρονο. Και το 15χρονο εγινε 20χρονο και τις έκανε πράξεις εκείνες τις υποσχέσεις μάνα. Αχ να τον έβλεπες πως βιαζόταν την πρώτη κιόλας μέρα που με είδε ύστερα απο 2μιση χρόνια για να προλάβει να τις τηρήσει όλες.
Και τέλος μάνα για να ξέρεις... με κοιτάει στα μάτια.  Όπως έκαναν εκείνοι στα παραμύθια που μου διάβαζες  τις νύχτες για να κοιμηθώ και να ονειρευτώ.




Μικρό γράμμα για ένα μεγάλο ευχαριστώ

Αγαπητέ κύριε Γιώργο,

Σας γράφω αυτό το γράμμα γιατί δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ! 
Σας γράφω αυτό το γράμμα γιατί μου δώσατε ένα λόγο να΄μαι περήφανη που είμαι άνθρωπος , όταν γύρω μου υπάρχουν χίλιοι λόγοι για να μην είμαι!
Σας γράφω αυτό το γράμμα γιατί μου αποδείξατε πως τα απλά πράγματα είναι και τα πιο όμορφα και γιατί είστε ένας άνθρωπος που δεν θα ξεχάσω όσα χρόνια και αν περάσουν!
Σας γράφω αυτό το γράμμα γιατί μας ανοίξατε το πλούσιο φτωχικό σας και γιατί το μέλι σας είναι το πιο νόστιμο μέλι που έχω γευτεί!
Σας γράφω αυτό το γράμμα γιατί μου δείξατε σε τι πολυτέλεια ζω, πόσο ευτυχισμένη είμαι και πως η ζωή θέλει μόνο μια κιθάρα και μια όμορφη παρέα! 
Σας γράφω αυτό το γράμμα γιατί μου μάθατε πως όταν δίνεις ένα πράγμα απ' την καρδιά σου, η ζωή σου δίνει πίσω δέκα και γιατί αν όλοι ήμασταν σαν εσάς , ο κόσμος μας θα ήταν υπέροχος!
Σας γράφω αυτό το γράμμα γιατί μου δείξατε ότι ήρωας δεν είναι αυτός που δίνει αυτό που του περισσεύει αλλά αυτός που δίνει αυτό που δεν έχει και γιατί τους μεγαλύτερους ήρωες δεν τους έγραψε κανένα βιβλίο και δεν άκουσε ποτέ κανείς για αυτούς!
Σας γράφω αυτό το γράμμα γιατί θέλω να σας ευχηθώ να είστε πάντα καλά, εσείς και τα τέσσερα υπέροχα παιδιά σας!

Φτάνοντας στην Γαύδο και αντικρίζοντας την γύμνια του νησιού αναρωτιέμαι γιατί κάποιος να επιλέξει να ζήσει εδώ τον 21ο αιώνα. Το καραβάκι ίσα που μεταφέρει τρόφιμα για τους 46 κατοίκους δυο φορές την εβδομάδα και το νερό δεν φτάνει ούτε για γαργάρες. Οι συνθήκες μου θυμίζουν περισσότερο την γειτονική Αφρική παρά την Κρήτη!
Βράδυ..και ο κύριος Γιώργος, μόνιμος κάτοικος του νησιού εδώ και 20 χρόνια, μας προσκαλεί στο σπίτι του όπου ζει με τα τέσσερα παιδιά του. Τα μάτια του δείχνουν από μόνα τους μια ιστορία και το χαμόγελο του ένα είδος ευτυχίας που δεν ήξερα. Το ξυπόλυτο αγοράκι και οι αδερφές του μας φέρνουν καρέκλες. Αλλά γιατί στο μικρό του σπίτι, σε αυτό το μοναχικό νησί, να έχει 20 καρέκλες; Λες και μια ζωή περίμενε εκείνη τη νύχτα. Το χαμηλό τραπέζι γεμίζει πιάτα με νόστιμο μέλι, παξιμάδι, ντομάτες , ντολμαδάκια και παγωμένο νερό , που τόσο μας είχε λείψει! Καθώς τρώω την πρώτη μπουκιά αναρωτιέμαι τι θα φάνε αύριο! Τα χαμόγελα τους γεμίζουν με χαρά και περηφάνια την καρδιά μου. Από το πουθενά έφερε μια κιθάρα και περάσαμε όλο το βράδυ τραγουδώντας όλοι μαζί στην μικρή αυλή του. Τραγούδια που δεν ήξεραν αλλά τους αρκούσε να τραγουδάμε εμείς και εκείνοι να παίζουν παλαμάκια και να γελούν. Ένας χωριανός περνάει απ' έξω και του φωνάζει να δει την ευτυχία του!
Και εκεί που τραγουδάμε, παρατηρώ στον τοίχο ένα πλεκτό που απεικονίζει το νησί μας. Μια Κρήτη που τον έχει ξεγράψει απ' τον χάρτη αλλά μάλλον δεν τον νοιάζει.
Και εκεί που τραγουδάμε , παρατηρώ και πάλι την ευτυχία στα μάτια του. Μια ευτυχία που αυτή την φορά την ξέρω. Την έμαθα! Μου την έμαθε!
Η ευτυχία του να έχω όμορφους ανθρώπους δίπλα μου.
Η ευτυχία που κρύβεται στα απλά, καθημερινά πράγματα.
Μια ευτυχία που κανένα παξιμάδι και κανένα νερό δεν μπορεί να την εξαγοράσει.
Και φεύγοντας δεν αναρωτιέμαι πια γιατί κάποιος να επιλέξει να ζήσει εδώ. 

Η ευτυχία τελικά κρύβεται μέσα μας και αρκεί μια νύχτα και ένα τραγούδι για να ξεπροβάλλει!


18 και κάτι


https://www.youtube.com/watch?v=iJSBP8D7U6s
Εξαιρετικά αφιερωμένο τραγουδάκι σε όλα τα παιδιά του 97...
Πάμε να σκίσουμε !!!!!!!!!!!!!

~
Φεύγουν οι ώρες οι μέρες οι εβδομάδες, φεύγουν οι μήνες τα χρόνια οι εποχές
Χρόνος που χάνεται τρέχει μήνες χιλιάδες, πώς να μετρήσεις τόσες στιγμές
Σε δύσεις φεγγάρια ξενύχτια με γέλιο ή κλάμα, καφέδες  ποτά κρυφή μοναξιά
Σε έρωτες πάθη που σβήνουν λάθη καυγάδες, πώς να μετρήσεις σε τι μια χρονιά


Και ναι...
Ήρθε η στιγμή που συνειδητοποιούμε πως η ζωή μας από αύριο θα είναι κάτι τελείως διαφορετικό.12 χρόνια σχολικής ρουτίνας ανήκουν στο παρελθόν και ελπίζεις από Σεπτέμβρη να δώσεις το παρόν σε ένα αμφιθέατρο αντί στο προαύλιο του αγαπημένου σου Λυκείου. Το σχολείο ήταν η καθημερινότητα μας, ήταν τα πάντα. Το πρωί μας, το μεσημέρι μας, το απόγευμα! Κάτι τόσο δεδομένο λες και θα κρατούσε για πάντα! Ξέραμε πως γύρω στα 6 μας θα πατούσαμε για πρώτη φορά στην πρώτη σχολική μικρή αυλή, στα 12 σε μια  μεγαλύτερη και στα 15 θα πηγαίναμε στο μεγάλο σχολείο! Μα δεν φανταζόμασταν την ημέρα που το ταξίδι θα τελείωνε. Και να.. αυτή η μέρα έφτασε και ίσως η μεγαλύτερη και πιο όμορφη πόρτα της ζωής μας κλείνει πίσω μας, Μια πόρτα που ίσως στο μέλλον θα θελήσουμε πολλές φορές να την ανοίξουμε και το κλειδί δεν θα ναι πουθενά! Όμως οι εικόνες της μαθητικής μας ζωής θα μένουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό μας και στις καρδιές μας και θα τις αφηγούμαστε σαν τα πιο όμορφα χρόνια. Τα δεκάδες παιδιά που γνωρίσαμε απτό δημοτικό μέχρι το λύκειο, οι άξιοι και αγαπημένοι μας καθηγητές μα και αυτοί που αναρωτιόμασταν τι κουβαλάνε στο κεφάλι τους , οι εκδρομές μας ,οι κοπάνες μας, οι έρωτες, οι φιλίες που κράτησαν, οι φιλίες που δεν άντεξαν, το κτήριο που ποτέ δεν είδαμε , οι γκάφες , οι καταλήψεις , οι τσακωμοί ,τα γέλια, οι γιορτές,οι αποβολές, τα 20αρια και οι λευκές κόλλες. Εμπρός λοιπόν ,ας χαράξει ο καθένας μας την δική του ζωή! Εύχομαι όλοι αυτοί οι ξεχωριστοί άνθρωποι που γνώρισα να είναι πάντα καλά! Ακολουθήστε τα όνειρα σας και ορίστε την ζωή σας! Λατρεύω ότι έζησα και όποιον γνώρισα, τον καθένα για τον δικό του ξεχωριστό λόγο! Εύχομαι το σχολειό να αποκτήσει κάποια στιγμή την σημασία που του αξίζει για όλα αυτά που μας προσφέρει και ποτέ δεν καταλάβαμε και όλα αυτά που θα μας λείψουν!Για όλα αυτά που του χρωστάμε, για τους ανθρώπους που μας έκανε! Για όλα αυτά που ζήσαμε, για όλα αυτά που θα ζήσουμε , για όλα αυτά που έρχονται και για αυτά που μας επιφυλάσσει το μέλλον! Για την ζωή που ανοίγεται μπροστά μας, για αυτά που θα καταφέρουμε και για αυτά που ονειρευόμαστε! Γιατί πιο φροντιστήριο να τα αντικαταστήσει;

Αντίο στα 18 όμορφα μας χρόνια , θα είστε στις για πάντα παιδικές καρδιές μας!

7....17

..Θυμάμαι την πρώτη μέρα που μπήκε στο δωμάτιο
Η μαμά το κρέμασε στον φούξια τοίχο, ακριβώς απέναντι απ'το κρεβάτι!
Εκείνο το ενοχλητικό τικ-τακ-τικ-τακ... με κρατούσε πολλές φορές ξύπνια..


~Ήμουν μόλις 7! Κάθε μεσημέρι, μετά το φαγητό, που ο μπαμπάς πήγαινε για τον καθιερωμένο μεσημεριανό ύπνο, η μαμά μας έβαζε και εμάς να ξαπλώνουμε για να κάνουμε ησυχία!
Όσο ήμουν ξαπλωμένη το κοιτούσα αγκαλιά με το λούτρινό μου και ήθελα να γυρίσω με τα μικρά μου δαχτυλάκια τους δείκτες! Τον μικρό στο 6 και τον μεγάλο στο 12. Ο μπαμπάς θα ξυπνούσε και εγώ θα μπορούσα να αρχίσω το παιχνίδι με την αδερφή μου! Θα μπορούσα να κάνω όση φασαρία θέλω, θα μπορούσα να κατέβω στην γειτονιά με την Αγγελική και την Μαρία, να πάω βόλτα με το ποδήλατο, να παίξω μπάλα..
Και τότε θα το σταματούσα..Σε εκείνη την ώρα που έπαιζα με την Barbie μου, σε εκείνη την ώρα που έπαιζα το καινούργιο μου επιτραπέζιο,σε εκείνη την ώρα που τραγουδούσα ''τα παπάκια στη σειρά'' με την αδερφή μου, σε εκείνη την ώρα που ήμουν το πιο ευτυχισμένο παιδάκι στο κόσμο όλο!
Και το βράδυ που έπεφτα και πάλι για ύπνο; Θα το γυρνούσα ξανά..Τον μικρό στο 8 και τον μεγάλο στο 12. Να ξημερώσει γρήγορα, να πάω σχολείο, στους φίλους μου και στο παιχνίδι!

Και τώρα είμαι 17! Και το ρολόι είναι ακόμα εκεί..
Το τικ-τακ-τικ-τακ ούτε που ακούγεται πια...
Ακόμα το κοιτάω όταν ξαπλώνω αλλά αυτή την φορά τα πράγματα είναι αλλιώς!
Ο ύπνος πλέον έχει γίνει πολυτέλεια μα και μεγαλύτερη ανάγκη, και το μόνο που θέλω είναι να σταματήσω κ πάλι τους δείκτες!
Όοχι στις 6 όμως... Στις 6 δεν παίζω πια, ούτε κατεβαίνω στην γειτονιά.. έχω μάθημα και δεν παλεύεται !
Τώρα θέλω να το σταματήσω την στιγμή που είμαι ξαπλωμένη και το κοιτώ, αγκαλιά με το ίδιο λούτρινο! [Μάλλον το μόνο πράγμα που έχει μείνει ίδιο αυτά τα δέκα χρόνια]
Και φυσικά έχετε καταλάβει τι θέλω να κάνω όταν πάει 6.... [να το γυρίσω]
Αλλά το κακό είναι ότι δεν είμαι σπίτι για να το γυρίσω και το ρολόι του φροντιστηρίου δεν μου ανήκει.


Πάντως αν με ρωτήσετε... και αν μπορούσα γυρνώντας του δείκτες να τρέχω και τις μέρες,
τώρα δεν θα τους πήγαινα σε κανένα 6 και σε κανένα 8!
Θα τους γυρνούσα τόσες φορές ώστε να έρθει το Καλοκαίρι!!
Αυτό το καλοκαίρι που πάλι θα θέλω να σταματάω το ρολόι μου στις ώρες που με κάνουν ευτυχισμένη και όχι διαβασμένη!

Υ/Γ: Καλά να μην μας αφήνουν χρόνο για βόλτα αλλά τον έρωτα σου πότε θα τον δεις; 


If...

Αν μπορείς να κρατάς την ψυχραιμία σου
όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους
και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη και την αιτία της αδυναμίας τους.
Αν έχεις πίστη στον εαυτό σου όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα
και δε σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους
Αν μπορείς καρτερικά να περιμένεις χωρίς να σε κουράζει η αναμονή,
ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα να μην ξεπέφτεις και εσύ στο ψέμα,
ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος να μην αφήσεις το μίσος να σε καταλάβει,
κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός...

Αν να ονειρεύεσαι είσαι ικανός δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων
Αν να σκέφτεσαι είσαι ικανός δίχως να γίνεσαι σκλάβος των σκέψεων σου
Αν να δέχεσαι μπορείς θρίαμβο και όλεθρο το ίδιο
και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο
Αν είσαι σε θέση να υπομένεις ακούγοντας την αλήθεια που εσύ είπες,
να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς
που επιδιώκουν έτσι να σε παγιδέψουν
ή να παρατηρείς αυτά που εσύ τους έδωσες ζωή,
σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα...

Αν τολμάς όλα σου τα πλούτη μαζεμένα
να τα παίζεις κορώνα-γράμματα μεμιάς,
να χάνεις κι απ' την αρχή να ξεκινάς χωρίς
να σε ενδιαφέρει η μοίρα
Αν μπορείς να κάνεις καρδιά,νεύρα και μυς
να σε υπηρετούν ακόμα κι όταν έχουν καταρρεύσει
και γερά να κρατάς, ενώ δεν υπάρχει μέσα σου,
τίποτε πέρα από τη θέληση που τους  λέει <<βαστάτε!>>
Αν μπορείς να μιλάς με χιλιάδες κι όμως να κρατάς την αρετή σου,
ή να περπατάς με ''βασιλιάδες''

κι όμως να μην αλλάζεις τηναπλή ζωή σου.
Αν ούτε εχθροί σε βλάψουν μπορούν,
μα ούτε και κοντινότεροι φίλοι,
Αν όλοι έχουν την ίδια αξία για σένα
και κανείς πιο πολύ από τους άλλους

Αν μπορείς να γεμίζεις τη μέρα σου
με εικοσιτέσσερισ ώρες ζωης ,
τότε δική σου θα είναι όλη η Γη
κι ακόμη...θα είσαι Άνθρωπος αληθινα!!